-1-11-30

Siotry Pasterzanki, wezwane łaską Ducha Świętego do doskonałej miłości Boga, naśladują Chrystusa Dobrego Pasterza , który "trzciny zgniecionej nie złamał ani knota tlejącego nie dogasił" (Mt 12, 20).

"Dobry Pasterz... jakże to bliskie nam określenie, znane z Ewangelii świętej. Widzimy Go często na obrazach: Dobry Pasterz to Chrystus niosący na plecach owieczkę, która widocznie już nie mogła iść, bo albo zabłądziła, albo złamała sobie nogę, albo już nie miała sił z wyczerpania. Dobry Pasterz niesie ją na swoich ramionach, żeby przyprowadzić do wspólnoty, do trzody, która cieszy się z tej jednej zaginionej, gdy zostaje odzyskana. Obraz Dobrego Pasterza był zapewne bardzo bliski bł. Honoratowi, skoro podjął tę myśl, żeby niewiasty przepełnione duchem apostolskim już nie tylko samemy Pasterzowi, ale i Jego Matce przychodziły z pomocą, bo Matka Chrystusowa zawsze szła za swoim Synem, gdziekolwiek On się udawał [...] Dobry Pasterz szuka tego, co zginęło, co nadłamane, zagubione, co grzeszne". ( fragm. homilii kard. Józefa Glempa wygłoszonej 21.11.1995 r. z okazji stulecia Zgromadzenia ).

Główną Patronką i wzorem życia i działalności sióstr jest Maryja, Matka Dobrego Pasterza. Siotry, wpatrując się w Maryję, naśladują Jej cierpliwość i macierzyńską troskę wobec osób im powierzonych, zwłaszcza wobec moralnie zaniedbanych dziewcząt, aby zagrożone i utracone wartości ludzkie znalazły swoje ocalenie i odrodzenie. Tkwi w tym głęboki humanizm polegający na szacunku wobec każdego człowieka.

Codzienną zachętą do realizacji zadania Zgromadzenia jest hasło, zaczerpnięte z Księgi Ezechiela: "Nie chcesz Panie śmierci grzesznika, lecz aby się nawrócił i żył" (por. Ez 33, 11). Myśl ta pomaga trwać w wierności duchowi pokuty, umartwienia i bezinteresownego poświęcenia w stałej intencji przebłagania Boga i uwolnienia dziewcząt i kobiet odartych z godności przez demoralizację i zniewolonych grzechem.